Kułakowski, Wacław (1923–2016)

Urodził się w 1923 r. we wsi Czernice w gminie Rudomino, około 20 km na południe od Wilna. Z cymbałami zetknął się jako dziecko podczas miejscowych wesel. Uczył się samodzielnie, ze słuchu, obserwując grę miejscowych muzykantów. Około 1935 r. zastąpił podczas wieczorynki innego cymbalistę i od tego czasu zaczął regularnie występować. Od 1937 r. muzykował m.in. z harmonistą Franciszkiem Butkiewiczem, skrzypkiem Wincentym Jurewiczem i bębnistą Henrykiem Rozmysłowiczem.

Podczas wojny działał w partyzantce, następnie służył w armii Berlinga, a pod koniec wojny w 62. pułku piechoty w Ełku. Po wojnie pozostał na Mazurach; od 1947 r. mieszkał w Osowcu, później w Stradunach koło Ełku. Pracował m.in. jako stolarz.

Do regularnej działalności muzycznej powrócił w latach 80. Akompaniował zespołom „Jarzębina” i „Stradunianki”, uczestniczył w Jarmarkach Folkloru w Węgorzewie, turniejach w Gryfinie oraz festiwalu w Kazimierzu Dolnym.

Od 1989 r. prowadził naukę gry na cymbałach w Stradunach i Nowej Wsi Ełckiej. Działalność ta została rozwinięta od 1992 r., kiedy nauczanie gry na cymbałach wileńskich objęto programem Ministerstwa Kultury i Sztuki „Ginące zawody”. Program umożliwił m.in. zakup instrumentów oraz udział uczniów i starszych cymbalistów w kolejnych spotkaniach w Gryfinie i wyjazdach na Litwę i Białoruś. Przez szkółkę Kułakowskiego przewinęło się około trzydziestu młodych wykonawców; część jego wychowanków sama podjęła później działalność pedagogiczną.

W 1988 r. wyremontował i przebudował używany przez siebie instrument. W 2001 r. otrzymał Nagrodę im. Oskara Kolberga. Był członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych.