Suzynowicz, Wacław (1916–1992)

Urodził się w 1916 r. w powiecie wileńsko-trockim, w okolicach Rudomina; nazwa jego rodzinnej miejscowości występuje w źródłach w wariantach Korzyść i Korszyce. Zainteresował się cymbałami jako dziecko, słuchając miejscowych muzykantów podczas zabaw i potańcówek. Uczył się przede wszystkim samodzielnie, ze słuchu, próbując odtwarzać melodie zasłyszane podczas pracy i wypasu bydła.

Pierwsze niewielkie cymbały wykonał sam. Około 1930 r. otrzymał od brata większy instrument zakupiony u miejscowego stolarza. Mając około czternastu lat, zaczął grać na weselach, m.in. ze swoim wujem Bronisławem Drogonowiczem z Tatarki, skrzypkiem. Występował w okolicach Wilna i Rudomina, najczęściej w kapelach obejmujących harmonię, cymbały, skrzypce i bęben. W jego repertuarze znajdowały się m.in. polki, walce, oberki, kadryle i melodie pieśniowe.

Na początku wojny służył w Wojsku Polskim w rejonie Wilna, następnie dostał się do niewoli sowieckiej. Zwolniony w 1940 r., powrócił do domu i przez kolejne lata ukrywał się przed ponownym aresztowaniem. W 1945 r. ponownie wstąpił do polskiego wojska. Koniec wojny zastał go w Wełtyniu koło Gryfina, gdzie osiadł na stałe i pracował jako stolarz.

Po wojnie muzykował w Wełtyniu; działała tam kapela związana z jego osobą, w której występował m.in. klarnecista Jan Masztaler. Z czasem jego publiczna aktywność osłabła, a po dłuższej przerwie powrócił do gry w późniejszym okresie życia.

Zajmował się także budową cymbałów. W 1970 r. wykonał dla siebie nowy instrument, a w 1986 r. kolejny, przeznaczony dla wnuka.