Mackiewicz, Iwan Iosifowicz (ur. 1922)

Cymbalista z Gruzdowa w rejonie postawskim, wychowany w rodzinnej tradycji muzycznej. Jego ojciec grał na skrzypcach i rozpoczął naukę syna na cymbałach, gdy ten miał około pięciu lat. Początkowo ojciec i syn grywali podczas błogosławieństwa przed weselem, następnie także podczas zabaw weselnych.

W 1939 r. w Gruzdowie powstał niewielki zespół, którego podstawę stanowili cymbaliści. Po wojnie miejscowa tradycja zespołowa została rozwinięta przez Władimira Anufriewicza Kriwieńkę. Mackiewicz należał do najstarszego pokolenia jej wykonawców.

Podczas pobytu w Niemczech w czasie wojny wykonał własne cymbały według przygotowanego przez siebie planu. Elementy drewniane wykonano w warsztacie stolarskim, kołki stroikowe w ślusarni, a na struny wykorzystano dostępny sprężysty drut. Bezpośrednio po wojnie Mackiewicz dostał się ponownie do niewoli, tym razem sowieckiej. Według źródła przyczyną miał być jego wcześniejszy pobyt w niewoli niemieckiej. Także wówczas zbudował cymbały, korzystając z pomocy niemieckiego jeńca, który był stolarzem. Zamiast kołków stroikowych zastosowano zwykłe gwoździe, a na struny wykorzystano pojedyncze druty wyplecione z liny.

W 1971 r. w Pożarcach oraz w 1972 r. w Gruzdowie uczestniczył w nagraniach czteroosobowego zespołu, w którym występowali także P. P. Raginia, S. I. Krywieńka i U. A. Krywieńka. Zarejestrowano m.in. „Rozchodny marsz”, „Kadryl” i „Mazurkę”.