Kowalski, Eugeniusz (ur. 1929)

Urodził się w Łańcowie-Ługu w powiecie baranowickim, w województwie nowogródzkim, w rodzinie osadników pochodzących z Mazowsza. Wywodził się z muzykalnego środowiska rodzinnego. Ojciec Edward grał na cymbałach, wuj Edward Pochwat na bajanie i cymbałach, a w rodzinnych kapelach występowali także skrzypek i bębnista.

Naukę gry na cymbałach rozpoczął około dziewiątego roku życia u miejscowego cymbalisty Juliana Curzytka. Za lekcje płacił jajkami przynoszonymi z gospodarstwa. Nauka trwała krótko; po poznaniu podstaw rozwijał umiejętności samodzielnie. Początkowo grał na prostym instrumencie wykonanym przez sąsiada, później korzystał z cymbałów zbudowanych około 1918–1920 r. przez jego dziadka ze strony matki, Feliksa Pochwata. Instrument wcześniej należał do cymbalisty Stanisława Sobieraja.

Podczas wojny większość rodziny została deportowana na Syberię, a ojciec po aresztowaniu zaginął. Eugeniusz pozostał z babką. Jako kilkunastoletni chłopiec pracował przy niemieckich koszarach i wspólnie ze skrzypkiem Wiktorem Puckiem grywał podczas pożegnań żołnierzy wyjeżdżających na front. Wykonywali melodie polskie, rosyjskie i niemieckie.

W maju 1945 r. przybył z babką do Złocieńca, w 1946 r. zamieszkał w Marcinkowicach, a później w Jamienku. W latach 1946–1949 występował w kapeli złożonej z akordeonu, cymbałów, skrzypiec i bębna z pedałem. Podczas służby wojskowej grywał w kasynie oficerskim, a w latach 1956–1957 występował w amatorskim zespole przy PGR.

Po zakupie akordeonu w 1958 r. na około trzydzieści lat odłożył cymbały. Powrócił do nich w 1988 r., uczestnicząc m.in. w Turnieju Cymbalistów w Gryfinie i seminarium etnomuzykologicznym w Tucznie. Od lat 90. występował również jako cymbalista w zespole „Górali Czadeckich” z Jastrowia.